Γιατί νιώθεις κουρασμένη χωρίς λόγο

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς και νιώθεις πως κάτι μέσα σου είναι βαρύ. Δεν υπάρχει κάποιο εμφανές γεγονός. Δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο. Κι όμως το σώμα και η ψυχή μοιάζουν κουρασμένα πριν καν αρχίσει η ημέρα. Αυτή η ανεξήγητη κόπωση δεν είναι αδυναμία. Είναι ένα μήνυμα που προσπαθεί να ακουστεί.

Υπάρχει η κόπωση που συσσωρεύεται από μικρά πράγματα. Μικρές έννοιες που δεν τις δίνεις σημασία αλλά μένουν μέσα στο σώμα σαν σταγόνες που στο τέλος γεμίζουν το ποτήρι. Μια σκέψη που παρέμεινε παραπάνω. Ένα συναίσθημα που δεν εκφράστηκε. Ένα όριο που δεν ειπώθηκε. Και κάποια στιγμή όλα γίνονται βάρος χωρίς όνομα.

Υπάρχει όμως και η συναισθηματική κούραση. Είναι εκείνη η γλυκιά εξάντληση που εμφανίζεται όταν για καιρό προσπαθείς να σταθείς δυνατή για όλους. Προσπαθείς να είσαι παρούσα, ευγενική, ικανή. Το σώμα το αισθάνεται πριν προλάβει να το επεξεργαστεί ο νους. Και το σώμα λέει ως εδώ.

Υπάρχει και η νοητική κούραση. Η κούραση από τις οθόνες, τις πληροφορίες, την ασταμάτητη ροή εικόνων και σκέψεων. Η συνεχής επαγρύπνηση κουράζει τον νου πριν κουραστεί το σώμα. Έτσι φτάνεις να νιώθεις εξαντλημένη χωρίς να έχεις κάνει κάτι δύσκολο. Είναι η εξάντληση του να είσαι διαρκώς σε εγρήγορση.

Υπάρχει και η ενεργειακή κούραση. Αυτή που εμφανίζεται όταν δίνεις περισσότερη ενέργεια απ’ όση λαμβάνεις. Όταν είσαι διαθέσιμη για όλους αλλά όχι για εσένα. Όταν κουβαλάς συναισθήματα άλλων χωρίς να το καταλάβεις. Είναι η κούραση που δεν φαίνεται, αλλά το σώμα τη νιώθει.

Και φυσικά υπάρχει η κρυμμένη σωματική κούραση. Ένας κακός ύπνος. Μια μικρή αφυδάτωση. Μια περίοδος ορμονικής ευαισθησίας. Μια αναπνοή που μένει ρηχή όλη μέρα. Λεπτομέρειες που δεν φαίνονται, αλλά το σώμα τις επικοινωνεί πριν από εμάς.

Όμως η πιο βαθιά κούραση είναι η πνευματική. Εκείνη που έρχεται όταν δεν ζεις ευθυγραμμισμένη με την ψυχή σου. Όταν η ψυχή σου σε κατευθύνει σε νέους ορίζοντες αλλά η ζωή σου κρατά ακόμη παλιά μοτίβα. Έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη φάση. Όταν η ψυχή αλλάζει κατεύθυνση και η καθημερινότητα αργεί να ακολουθήσει, προκύπτει μια άβολη κατάσταση στο ανάμεσα. Μια κούραση που μένει όμως όσο της επιτρέπεις. Και μόνο όταν παραδοθείς σε αυτό που συμβαίνει, αρχίζει η εσωτερική αλλαγή.

Η αλήθεια είναι πως η κούραση χωρίς λόγο σχεδόν πάντα έχει έναν λόγο. Απλώς δεν είναι ορατός. Και αυτός ο λόγος θέλει καλοσύνη για να φανερωθεί.

Η απαλότητα βοηθά. Μια μικρή παύση. Μερικές αργές αναπνοές. Μια ήσυχη στιγμή μέσα στη μέρα. Μια τελετουργία που σε γειώνει. Μια ενθύμηση πως δεν χρειάζεται να σηκώσεις όλο τον κόσμο σήμερα. Μπορείς να ρωτήσεις τον εαυτό σου τι χρειάζεται πραγματικά αυτή τη στιγμή. Η απάντηση είναι συνήθως πιο μικρή απ’ όσο νομίζεις.

Η κούραση δεν είναι εχθρός. Είναι ένας ψίθυρος. Μια ήσυχη προσπάθεια του σώματος και της ψυχής να έρθουν ξανά στο κέντρο τους. Κάθε φορά που την ακούς χωρίς να την κρίνεις, απαλύνει. Και σιγά σιγά μεταμορφώνεται σε κατεύθυνση. Σε ένα βήμα προς εσένα.

Όταν βρίσκομαι στο ανάμεσα, κάνω την πιο σημαντική ερώτηση στον εαυτό μου: Αν είχες την επιλογή, τι θα ήθελες να είσαι ή να κάνεις αυτή τη στιγμή; Η απάντηση ξεδιαλύνει πάντα την κατάσταση.

Με αγάπη,
Έλενα