Πώς να αφήσεις το παρελθόν όταν σε κρατάει πίσω

Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως πας να κάνεις ένα βήμα μπροστά αλλά κάτι σε τραβά απαλά προς τα πίσω. Μια ανάμνηση. Μια παλιά πληγή. Μια συνήθεια που δεν σου ταιριάζει πια. Το παρελθόν πολλές φορές δεν κρατά το σώμα σου αλλά τη σκέψη σου. Και όταν η σκέψη γυρίζει ξανά και ξανά σε όσα έγιναν, είναι δύσκολο να βρεις χώρο για όσα θέλουν να έρθουν.

Το παρελθόν δεν είναι ο εχθρός. Είναι απλώς μια ιστορία που γράφτηκε κάποτε και για κάποιο λόγο έμεινε ανοιχτή. Μερικές φορές νιώθεις πως πρέπει να τη λύσεις για να ελευθερωθείς. Άλλες φορές αρκεί να αναγνωρίσεις πως δεν σου χρησιμεύει πια. Η απελευθέρωση δεν γίνεται με δύναμη. Γίνεται με επίγνωση.

Η πρώτη κίνηση είναι η επίγνωση. Όταν μια παλιά εικόνα εμφανίζεται στον νου δεν χρειάζεται να την ακολουθήσεις. Μπορείς να θυμίσεις στον εαυτό σου πως είναι απλά μια ανάμνηση. Ένα αποτύπωμα. Όχι το τώρα. Μόνο αυτή η ενθύμηση μαλακώνει ήδη το βάρος. Η απόσταση με το παρελθόν δημιουργείται όταν αναγνωρίζεις τη θέση του.

Η δεύτερη κίνηση είναι η αποδοχή. Το παρελθόν ήταν όπως ήταν και οι επιλογές σου συγκεκριμένες. Τότε είχες αυτά τα συναισθήματα και αυτή τη γνώση. Τώρα έχεις άλλα. Η αυτοκριτική για κάτι που έκανε μια παλιότερη εκδοχή σου δεν έχει νόημα. Εκείνη η εκδοχή έκανε ό,τι μπορούσε. Η αποδοχή δεν αλλάζει το χθες. Δίνει χώρο στο σήμερα.

Κάποιες φορές το παρελθόν επιστρέφει γιατί κάτι δεν έχει ολοκληρωθεί. Ίσως ένα «όχι» που δεν ειπώθηκε. Ένα κλείσιμο που δεν έγινε. Μια συγγνώμη που δεν άκουσες ή δεν είπες. Αν μπορείς να κάνεις κάτι πρακτικό, αυτό θα σου δώσει ηρεμία. Αν όχι, μπορείς να φανταστείς τη σκηνή όπως θα ήθελες να την είχες διαχειριστεί. Όχι για να τη διορθώσεις αλλά για να κλείσει μέσα σου ο κύκλος.

Το σώμα έχει τη δική του μνήμη. Κρατά μικρές εντάσεις σε σημεία που δεν περιμένεις. Ένα βάρος στο στήθος. Μια πίεση στους ώμους. Ένα σφίξιμο στην κοιλιά. Αν ακουμπήσεις την παλάμη σου στο σημείο και πάρεις μια αργή ανάσα, η ανάμνηση αρχίζει να λιώνει. Το σώμα ξέρει πώς να απελευθερώνει όταν του δίνεις χώρο.

Το παρελθόν μαλακώνει όταν το φέρνεις στο φως. Μπορείς να γράψεις σε ένα χαρτί τι σε κρατά πίσω. Μετά να γράψεις γιατί δεν σε εξυπηρετεί πια. Και έπειτα πώς θα ήθελες να αισθάνεσαι από εδώ και πέρα. Η πρόθεση αλλάζει τον δρόμο.

Έχω περάσει κι εγώ από περιόδους όπου αισθανόμουν πως κουβαλούσα την παλιά μου εκδοχή ακόμη κι όταν δεν την ήθελα πια. Σαν να φορούσα τα ρούχα ενός εαυτού που είχε ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο του. Μου πήρε χρόνο να αναγνωρίσω ότι δεν χρωστάω τίποτα σε αυτή την παλιά εκδοχή. Η παλιά μου εκδοχή έχει λήξει. Και εκεί ξεκίνησε η επιστροφή σε αυτό που είμαι σήμερα.

Το παρελθόν δεν χρειάζεται να ξεχαστεί για να σε αφήσει. Χρειάζεται μόνο να σταματήσεις να το κουβαλάς. Μπορεί να μείνει πίσω με ευγένεια, με σεβασμό, με καλοσύνη. Δεν είναι βάρος όταν το δεις με καθαρή ματιά. Είναι απλώς μια παλιά πόρτα που έκλεισε. Και μπροστά της υπάρχει ήδη μια άλλη που περιμένει.

Το κλειδί είναι η απαλότητα. Όποτε νιώθεις πως κάτι από χθες σε τραβά μπορείς να ρωτήσεις: Με βοηθά αυτό να γίνω αυτό που είμαι σήμερα; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε έχεις ήδη αρχίσει να το αφήνεις.

Με αγάπη,
Έλενα