Καλωσόρισε ό,τι έρχεται και αποχαιρέτα ό,τι φεύγει

Υπάρχει ένα σημείο στο εσωτερικό ταξίδι όπου σταματάς να παλεύεις με τη ζωή. Όχι επειδή παραιτείσαι ή βουλιάζεις σε μια παθητικότητα αλλά επειδή καταλαβαίνεις πως η αντίσταση και η προσπάθεια να ελέγξεις τα πράγματα σε εξαντλεί περισσότερο από το ίδιο το γεγονός. Αυτό το στάδιο μοιάζει σαν να άφησες την άγκυρα που κρατούσε τη βαρκούλα σου και τώρα μπορεί να ταξιδέψει με τη ροή του ποταμού.

Η αποδοχή δεν είναι συμφιλίωση με μια δύσκολη εμπειρία. Δεν σημαίνει ότι σου αρέσει αυτό που συμβαίνει. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως είναι ήδη εδώ. Πως δεν χρειάζεται να το σπρώξεις για να φύγει ούτε να το τραβήξεις για να αλλάξει. Απλά το βλέπεις όπως είναι.

Όταν σταματά η αντίσταση αρχίζει να δημιουργείται χώρος μέσα σου. Ένας χώρος που κάνει την ανάσα πιο αργή. Που βοηθά το σώμα να ξεκουραστεί λίγο. Που επιτρέπει στον νου να σταματήσει να φτιάχνει σενάρια για το πριν και το μετά.

Για μένα αυτό το στάδιο ήρθε σαν μια ήσυχη συμφωνία με τη ζωή. Μια στιγμή που κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να έχω τον έλεγχο για να είμαι καλά. Μπορώ να είμαι εδώ ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα θέλω. Ακόμη κι αν δεν μπορώ να δεχτώ τα σενάρια που μου πετάει η ζωή, αποδέχομαι το γεγονός ότι δεν τα αποδέχομαι. Κάποια στιγμή η άρνηση με εξαντλεί και τότε αφήνομαι. Και ο εσωτερικός χώρος δημιουργείται μέσα μου.

Η αποδοχή δεν λύνει όλα τα προβλήματα. Αλλά λύνει την εσωτερική ένταση γύρω από αυτά. Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Ακόμη και το ίδιο το γεγονός. Η αποδοχή και το να αφήνεσαι σε ό,τι συμβαίνει είναι ο τρόπος για να μαλακώσουν τα γεγονότα της ζωής που έρχονται. Όταν η ζωή δεν βρίσκει αντίσταση μαλακώνει.

Σε αυτό το στάδιο αρχίζεις να βλέπεις πως οι εμπειρίες έχουν έναν φυσικό ρυθμό. Έρχονται, φανερώνονται, φεύγουν. Δεν χρειάζεται να τις κουβαλάς. Δεν χρειάζεται να τις διορθώσεις. Χρειάζεται μόνο να τις αναγνωρίσεις και να τους δώσεις λίγο χώρο. Καλωσορίζεις ό,τι έρχεται και αποχαιρετάς ό,τι φεύγει.

Όταν αφήνεις την αντίσταση ανοίγει ένα μικρό παραθυράκι ελευθερίας. Ένα σημείο όπου μπορείς να ρωτήσεις απαλά τον εαυτό σου: Τι χρειάζομαι αυτή τη στιγμή; Και η απάντηση είναι πάντα πιο μικρή, πιο απλή και πιο αληθινή από ό,τι περίμενες.

Η αποδοχή δεν είναι μια μεγάλη πράξη. Είναι μια μαλακή κατεύθυνση προς το τώρα. Ένας τρόπος να είσαι με αυτό που υπάρχει χωρίς να το πολεμάς. Απλά αφήνεσαι.

Με αγάπη,
Έλενα