Τα στάδια της εσωτερικής εξέλιξης όπως τα ζούμε στην καθημερινή ζωή

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου κοιτάζεις συνεχώς έξω από εσένα. Ρόλους, ανθρώπους, επιτυχίες, στόχους. Μοιάζει σαν η ζωή να βρίσκεται πάντα μπροστά σου και να σε καλεί να την κυνηγήσεις. Είναι το πρώτο φυσικό στάδιο της πορείας σου. Το στάδιο όπου προσπαθείς να βρεις τη θέση σου στον κόσμο.

Στην αρχή ενδιαφέρεσαι για το εξωτερικό. Θέλεις να ανήκεις κάπου. Να σε δουν. Να αποδείξεις ότι μπορείς. Ο νους κοιτά προς τα έξω και περιμένει απαντήσεις από το περιβάλλον. Είναι απαραίτητο στάδιο. Σε μαθαίνει πώς λειτουργεί ο κόσμος και πώς στέκεσαι μέσα σε αυτόν.

Κάποια στιγμή όμως κάτι αλλάζει. Ένα γεγονός, μια απώλεια, μια επιτυχία που δεν σε γεμίζει, μια μικρή ρωγμή στην καθημερινότητα. Και εκεί γεννιέται το δεύτερο στάδιο. Το στάδιο όπου αρχίζεις να παρατηρείς την εσωτερική φωνή που πάντα υπήρχε αλλά δεν είχες χώρο να ακούσεις.

Το δεύτερο στάδιο είναι η εσωτερική ανησυχία. Δεν είναι άγχος. Είναι μια ήρεμη αίσθηση ότι κάτι μέσα σου ζητά χώρο. Η εξωτερική ζωή συνεχίζεται κανονικά αλλά νιώθεις μια διακριτική απόσταση από όσα παλιότερα σε καθόριζαν. Σαν να μεγαλώνεις προς τα μέσα.

Σε αυτό το στάδιο ο νους αρχίζει να αναρωτιέται και να προσπαθεί να επαναπροσδιοριστεί. Τι θέλω πραγματικά; Με ξεκουράζει αυτό που ζω; Νιώθω άδεια, χωρίς ενέργεια; Τίποτα δεν σε γεμίζει όπως σε γέμιζε παλιά. Εκεί καταλαβαίνεις ότι η εσωτερική αλλαγή έχει ήδη ξεκινήσει.

Με τον καιρό περνάς στο τρίτο στάδιο. Το στάδιο της παρατήρησης. Δεν αντιδράς το ίδιο γρήγορα. Δεν σε παίρνει τόσο εύκολα ο θυμός ή η απογοήτευση. Κοιτάς μια κατάσταση και βλέπεις κάτω από την επιφάνειά της. Είναι σαν να ανοίγει ένας μικρός εσωτερικός χώρος ανάμεσα στο γεγονός και στην αντίδραση. Εκεί γεννιέται η καθαρότητα.

Σε αυτό το στάδιο πολλές φορές νιώθεις πιο ήρεμη αλλά και λίγο πιο ευάλωτη. Είναι φυσικό. Ο παλιός εαυτός τρεμοπαίζει και ο νέος δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη. Είναι η στιγμή που κρυμμένα κομμάτια σου θέλουν να βγουν στο φως αλλά στην καθημερινότητα το νιώθεις απλώς ως αλλαγή. Ωριμάζεις αθόρυβα.

Μετά από καιρό μπαίνεις στο τέταρτο στάδιο. Το στάδιο της ευθυγράμμισης. Δεν σημαίνει ότι έχεις λύσει τα πάντα. Σημαίνει ότι έχεις αρχίσει να ζεις με αυθεντικότητα εκφράζοντας τις ποιότητες της ψυχής σου, ενώ ζεις τις εμπειρίες σου όπως ακριβώς έρχονται. Η ζωή απλοποιείται. Οι επιλογές ξεκαθαρίζουν. Μια μικρή αίσθηση πως όλα είναι όπως πρέπει να είναι εμφανίζεται σε όσα κάνεις και σε όσα αφήνεις πίσω.

Σε αυτό το στάδιο κάτι μέσα σου γλυκαίνει. Δεν κρατάς την ίδια ένταση. Δεν νιώθεις πια την ανάγκη να αποδείξεις. Ζεις λίγο πιο αργά. Λίγο πιο παρούσα. Λίγο πιο κοντά στο μέσα σου.

Το τελικό στάδιο δεν έχει όνομα. Είναι περισσότερο αίσθηση, παρά στόχος. Μια ήρεμη γνώση ότι είσαι ενωμένη με τον εσωτερικό σου πυρήνα και ότι η ζωή δεν χρειάζεται να ελεγχθεί. Μοιάζει με ένωση με την ψυχή. Καθημερινή. Απαλή. Αθόρυβη.

Οι κύκλοι αυτοί δεν είναι γραμμικοί. Επιστρέφεις σε παλιά στάδια, ξαναπροχωράς, ξαναμαθαίνεις. Κάθε φορά κάτι μέσα σου φωτίζεται λίγο διαφορετικά.

Η εσωτερική εξέλιξη δεν είναι άλμα. Είναι επιστροφή. Στο πιο αληθινό κομμάτι σου. Στο σημείο που η ψυχή εκφράζεται απεριόριστη. Στο μέρος όπου όλα μοιάζουν καθαρά χωρίς να είναι τέλεια. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο βήμα.

Με αγάπη,
Έλενα