Πώς να βρεις το κέντρο σου μέσα στο χάος

Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή αλλάζει γρήγορα τις εμπειρίες σου κι εσύ νιώθεις πως δεν προλαβαίνεις να κρατήσεις ρυθμό. Άνθρωποι απομακρύνονται. Στόχοι αλλάζουν. Συνήθειες που δεν σε εξυπηρετούν, πλέον ξεθωριάζουν. Και μέσα σε όλο αυτό το ανακάτεμα μπορεί να νιώσεις ένα κενό. Μια εσωτερική αστάθεια που δεν ξέρεις πώς να εξηγήσεις.

Σε αυτές τις στιγμές, το σώμα δεν ζητά απαντήσεις. Ζητά κάτι σταθερό. Ζητά βάση. Έναν ήσυχο εσωτερικό χώρο που δεν επηρεάζεται από τις εξωτερικές αναταράξεις.

Αυτή η βάση δεν είναι κάτι που χτίζεις από έξω προς τα μέσα. Δεν τη βρίσκεις σε ανθρώπους, σε σχέσεις ή σε αντικείμενα. Δεν τη βρίσκεις σε στόχους, σε επιτυχίες ή σε συνήθειες που κάποτε σου έδιναν γαλήνη. Η βάση αυτή είναι ο ήσυχος χώρος της ψυχής μέσα σου. Είναι ο βαθύτερος πυρήνας της ύπαρξής σου. Ένα κέντρο που πάντα υπήρχε αλλά, αν δεν μάθεις να το αφουγκράζεσαι, σκεπάζεται από τον θόρυβο της ζωής.

Στις στιγμές αλλαγής, η ψυχή σου ψιθυρίζει. Δεν φωνάζει. Δεν απαιτεί. Απλώς σε καλεί να στραφείς προς τα μέσα και να μείνεις ήσυχη. Μερικές φορές αυτή η σιωπή εμφανίζεται σαν απώλεια ενδιαφέροντος για όσα παλαιότερα σε γέμιζαν. Άλλες φορές σαν μια γλυκιά ανάγκη να αποτραβηχτείς λίγο. Κι άλλες φορές σαν μια κόπωση που δεν εξηγείται. Δεν είναι αδυναμία. Είναι επαναφορά. Η ψυχή σού δείχνει έναν νέο δρόμο.

Αυτή η επαναφορά μάς βρίσκει όταν είμαστε έτοιμες να δούμε τον εαυτό μας χωρίς τα παλιά φίλτρα. Και τότε γίνεται χώρος. Ένας χώρος που δεν ζητά να αποδείξεις τίποτα. Δεν ζητά να γίνεις κάτι. Δεν χρειάζεται να είσαι παραγωγική, φωτεινή ή δυνατή. Είναι απλά εκεί. Και σε περιμένει.

Σε αυτόν τον χώρο επιστρέφεις όταν κουράζεσαι. Όταν οι ταμπέλες που έχεις φορέσει βαραίνουν. Όταν οι ρόλοι που παίζεις δεν σε εκφράζουν πια. Όταν μια περίοδος της ζωής ολοκληρώνεται και μια νέα αρχίζει χωρίς να έχει ακόμη πάρει μορφή.

Η εσωτερική βάση δεν είναι τέλεια. Δεν είναι καθαρή από σκέψεις και δεν χρειάζεται να είναι. Είναι μια αίσθηση μέσα στο στήθος που σε μαλακώνει. Ένα σημείο που ανοίγει λίγο χώρο ανάμεσα σε μια σκέψη και στην επόμενη. Μια ζεστή παρουσία που απλώνεται στην καρδιά. Από αυτό τον χώρο, η ψυχή σου σε καθοδηγεί.

Συχνά, αρκεί να κάνεις μια μικρή ερώτηση στον εαυτό σου: Τι θέλει η ψυχή μου να γνωρίζω αυτή τη στιγμή; Πάρε μια βαθιά ανάσα και τότε μια εσωτερική χαραμάδα δημιουργείται. Μπορεί να μην νιώσεις κάποια αίσθηση κατεύθυνσης γιατί τα πράγματα βρίσκονται ακόμη σε διαδικασία αλλαγή αλλά σίγουρα θα νιώσεις ηρεμία και σταθερότητα. Ξέρεις πού πηγαίνεις χωρίς να χρειάζεται να ξέρεις.

Προσωπικά, στις δύσκολες μέρες, βρίσκω τη βάση μου σε μικρές στιγμές. Ένα μαλακό φως στο δωμάτιο. Μια ήσυχη κούπα καφέ. Ένα λεπτό σιωπής πριν ξεκινήσω κάτι. Όχι γιατί αλλάζουν τη ζωή μου. Αλλά γιατί μου θυμίζουν πως δεν υπάρχει πιο σταθερό σημείο από την ίδια μου την ψυχή. Ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω μου, πάντα βρίσκεται εκεί. Αναλλοίωτη. Αυθεντική. Απεριόριστη.

Το κέντρο της ψυχής δεν χτίζεται. Υπάρχει. Και αποκαλύπτεται όταν στραφείς μέσα σου.

Με αγάπη,
Έλενα