Αυτοκριτική – πώς να σταματήσεις να είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου

Η αυτοκριτική είναι πολλές φορές εποικοδομητική, για παράδειγμα όταν κάνεις μια ήρεμη αξιολόγηση της ημέρας πριν πας για ύπνο και φέρνεις στην επίγνωσή σου τι θα μπορούσες να κάνεις καλύτερα ή πώς θα μπορούσες να χειριστείς μια κατάσταση με διαφορετικό τρόπο.

Εδώ όμως μιλάμε για την αυτοκριτική που πληγώνει. Εκείνη που μοιάζει αθώα και είναι δήθεν χρήσιμη αλλά στην ουσία σε μικραίνει. Είναι η σκέψη που λέει πως δεν τα πήγες αρκετά καλά. Σου λέει πως θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι αλλιώς αλλά με αυστηρό τόνο. Σου λέει πως κάτι λείπει από εσένα. Πως δεν είσαι αρκετή. Αυτή η αυτοκριτική σε κάνει να νιώθεις μικρή και ασήμαντη ακόμη και όταν δεν υπάρχει λόγος και συχνά σε απομακρύνει από την αυθεντικότητά σου.

Η πρώτη κίνηση είναι να παρατηρήσεις τη στιγμή που ο νους αρχίζει να σε σκληραίνει απέναντι στον εαυτό σου. Όχι για να του βάλεις τέλος με το ζόρι αλλά για να δεις καθαρά το μοτίβο. Η σκέψη δεν είναι αλήθεια. Είναι απλώς μια στιγμή που ζητά την προσοχή σου. Η παρατήρηση μαλακώνει την ένταση πριν προλάβει να γίνει αυτομαστίγωμα.

Μια απαλή ανάσα βοηθά να αλλάξει ο ρυθμός της σκέψης. Αργή εισπνοή. Ήρεμη εκπνοή. Όταν το σώμα γαληνεύει, η σκέψη αρχίζει να τρεμοπαίζει και να γίνεται διάφανη. Μερικές φορές αυτό που αποκαλούμε αυτοκριτική είναι απλώς μια κούραση που ζητά φροντίδα και όχι αυστηρότητα.

Μπορείς να ρωτήσεις τον εαυτό σου: ποια φωνή είναι αυτή που με κρίνει; Είναι δική μου ή είναι κάτι που άκουσα από κάποιον άλλον; Μήπως επαναλαμβάνω λόγια που δεν με εκφράζουν πια; Μήπως είναι η φωνή των γονιών μου ή κάποιου άλλου ανθρώπου; Συνήθως η αυτοκριτική δεν είναι δική μας. Είναι μια παλιά γνώμη που ξεχάσαμε να αφήσουμε πίσω μας.

Η αυτοκριτική τρεμοπαίζει όταν της προσφέρεις χώρο να υπάρξει. Μπορείς να της πεις απαλά σε ακούω αλλά δεν θα σε αφήσω να οδηγήσεις τη ζωή μου. Η ευγένεια προς τον εαυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι θάρρος. Είναι η στιγμή που επιλέγεις να μη σταθείς απέναντί σου αλλά δίπλα σου.

Μια μικρή τελετουργία βοηθά να αλλάξει η διάθεση. Άγγιξε για λίγο ένα αντικείμενο που αγαπάς. Πιες μια γουλιά από κάτι ζεστό. Κράτησε τα χέρια σου πάνω στην καρδιά σου για λίγα δευτερόλεπτα. Η παρουσία, εκείνος ο εσωτερικός χώρος που σε κάνει να βλέπεις ό,τι συμβαίνει χωρίς να ταυτίζεσαι, απομακρύνει το βάρος.

Και κάτι ακόμη. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια για να αξίζεις καλοσύνη. Δεν χρειάζεται να κάνεις τα πάντα σωστά για να είσαι αρκετή. Η ψυχή δεν σε μετρά με βάση τις επιδόσεις σου. Σε βλέπει όπως είσαι. Απαλή. Φωτεινή. Αληθινή. Και κάθε φορά που επιλέγεις να της μιλήσεις με τρυφερότητα, ανασαίνεις λίγο πιο ελεύθερα μέσα στη μέρα σου.

Η αυτοκριτική δεν είσαι εσύ. Είναι μόνο ένας παλιός τρόπος σκέψης που ξεθωριάζει όταν τον κοιτάς με καλοσύνη. Η αλήθεια σου είναι πιο ήρεμη από αυτό. Πιο φωτεινή. Πιο κοντά στην ψυχή σου.

Με αγάπη
Έλενα