Πώς να ηρεμήσεις τις αρνητικές σκέψεις πριν γίνουν βάρος

Μπορεί οι αρνητικές σκέψεις να εμφανίζονται με διάφορους τρόπους αλλά σε όλες τις περιπτώσεις καταλήγουν από μια μικρή μπάλα χιονιού, σε μια μεγάλη χιονοστιβάδα. Ξεκινούν με αμφιβολία, ενοχές, απόρριψη και γιγαντώνονται καθώς τις ταΐζουμε. Είναι ένα βάρος στο νου, στο στήθος, στην ενέργειά μας. Άλλες φορές δεν γνωρίζουμε καν το γιατί ήρθαν. Απλώς νιώθουμε πως η διάθεσή μας χάνει την ισορροπία της. Και όμως, αυτές οι σκέψεις δεν είναι τόσο δυνατές όσο φαίνονται.

Η πρώτη κίνηση είναι να παρατηρήσεις τη στιγμή που εμφανίζονται. Όχι για να τις σταματήσεις αλλά για να τις δεις καθαρά. Να αναγνωρίσεις πως η σκέψη δεν είναι γεγονός, είναι μόνο σκέψη. Κάτι αόρατο. Δεν έχει υπόσταση. Είναι μόνο μια στιγμή που πέρασε από το μυαλό και απαίτησε την προσοχή σου. Η παρατήρηση αφαιρεί ένα μέρος από την ένταση. Είναι σαν να χαλαρώνει ο δεσμός της σκέψης πάνω σου.

Μια μικρή παύση βοηθά όσο τίποτα. Μια αργή εισπνοή και μια ήρεμη εκπνοή. Μερικές φορές μια βαθιά ανάσα είναι αρκετή για να τη μαλακώσει αν όχι να τη διώξει. Όταν κρατήσεις για λίγο την ανάσα σου πριν εκπνεύσεις, ο νους σταματά να κυνηγά τη σκέψη και έρχεται πιο κοντά στον εαυτό σου. Εκεί αρχίζεις να βρίσκεις εσωτερική ισορροπία.

Μπορείς να ρίξεις φως στη σκέψη με μια απλή ερώτηση. Πόσο αληθινό είναι αυτό που σκέφτομαι; Μήπως είναι απλώς μια υπόθεση που κάνει ο νους; Οι σκέψεις συχνά λυγίζουν όταν τις ρωτάς ήρεμα. Ό,τι δεν έχει αλήθεια μέσα του, χάνει τη δύναμή του. Μένει μόνο η ουσία. Και η ουσία είναι πολύ πιο ελαφριά από όσο νομίζουμε.

Κάποιες φορές βοηθά να επανέλθεις στο τώρα με κάτι που μπορείς να αγγίξεις. Ένα αντικείμενο που αγαπάς. Μια υφή που δίνει γείωση. Ένα απαλό άγγιγμα στο χέρι ή στον λαιμό. Αυτό το μικρό αγκάλιασμα με την πραγματικότητα βοηθά τον νου να απομακρυνθεί από το υποθετικό μέλλον που κουβαλά άγχος. Η παρουσία διαλύει το βάρος της σκέψης.

Και κάτι ακόμη. Οι αρνητικές σκέψεις δεν θέλουν πάντα λύση. Θέλουν χώρο. Θέλουν απαλότητα. Θέλουν να τις κοιτάξεις χωρίς φόβο και χωρίς να τις ταυτιστείς μαζί τους. Όταν τους δίνεις χώρο να περάσουν σαν σύννεφα, μαλακώνουν. Ησυχάζουν. Και γίνονται μόνο ένας μικρός ψίθυρος στο βάθος της ημέρας.

Οι σκέψεις δεν είσαι εσύ. Η ψυχή σου είναι πιο βαθιά, πιο καθαρή και πιο ήρεμη από οτιδήποτε περνά από τον νου. Και κάθε φορά που επιλέγεις να μην κρατήσεις μια αρνητική σκέψη, αποκαλύπτεις ακόμη ένα κομμάτι της.

Με αγάπη
Έλενα