Πώς να σταματήσεις τις παρορμητικές αντιδράσεις και να βρίσκεις ηρεμία στη στιγμή

Υπάρχουν στιγμές που μια σκέψη ανάβει σαν σπίθα και πριν το καταλάβεις έχει ήδη γίνει αντίδραση. Μια λέξη που ειπώθηκε. Ένα βλέμμα που σε πείραξε. Ένα μήνυμα που σε αναστάτωσε. Η παρόρμηση ανεβαίνει γρήγορα και μοιάζει αδύνατο να σταματήσει. Κι όμως, ανάμεσα στη σκέψη και στην πράξη υπάρχει πάντα ένα μικρό παράθυρο που συχνά περνά απαρατήρητο.

Αυτό το μικρό παράθυρο είναι ο χώρος της επιλογής. Είναι το σημείο όπου μπορείς να δεις καθαρά πριν αντιδράσεις. Είναι η στιγμή όπου μπορείς να πεις «θέλω να απαντήσω αλλιώς». Δεν είναι μυστικό και δεν απαιτεί τεχνικές. Θέλει μόνο προσοχή. Θέλει μια ανάσα πριν την αντίδραση.

Οι αντιδράσεις μας μοιάζουν συχνά αυτόματες. Ένα σχόλιο μάς πληγώνει και θυμώνουμε. Κάτι δεν πηγαίνει όπως περιμέναμε και νιώθουμε απογοήτευση. Όμως η ένταση δεν ξεκινά από το γεγονός. Ξεκινά από τη σκέψη που το ακολουθεί. Κι όσο πιο γρήγορα απλώνεται αυτή η σκέψη, τόσο πιο δύσκολο είναι να τη διαχειριστούμε. Όταν όμως την παρατηρήσεις, η δύναμή της μαλακώνει.

Υπάρχει ένα σημείο ανάμεσα στο ερέθισμα και στην αντίδραση όπου μπορείς να σταθείς για λίγο. Ένα μικρό φως που ανάβει πριν πάρεις θέση. Σε αυτή τη στιγμή μπορείς να αναρωτηθείς «με βοηθά να απαντήσω έτσι;» ή «έχει νόημα να συνεχίσω αυτή τη σκέψη;». Μερικές φορές η απάντηση έρχεται άμεσα. Άλλες φορές έρχεται σαν παύση που σου θυμίζει ότι έχεις επιλογή.

Καθώς μαθαίνεις να παρατηρείς αυτή τη στιγμή, αρχίζεις να αναγνωρίζεις και τους μηχανισμούς που σε οδηγούν σε συγκεκριμένες αντιδράσεις. Ίσως η απόρριψη σε κάνει να κλείνεσαι. Ίσως η κριτική σε θυμώνει. Ίσως η πίεση σου δημιουργεί ανάγκη να αποσυρθείς. Όλοι έχουμε μικρά μοτίβα που λειτουργούν στο βάθος. Κι όταν τα δεις, αρχίζουν να χάνουν την έντασή τους.

Μπορείς να σταθείς για λίγο πριν απαντήσεις. Μπορείς να αναπνεύσεις αργά. Μπορείς να πεις στον εαυτό σου «αυτό δεν χρειάζεται να με καθορίσει σήμερα». Δεν είναι φυγή. Είναι επιλογή. Είναι απαλότητα.

Έχω βρεθεί κι εγώ πολλές φορές σε στιγμές όπου ο θυμός ή η απογοήτευση ανέβαιναν γρήγορα στην επιφάνεια. Και κάθε φορά που κατάφερα να σταθώ στο μικρό αυτό παράθυρο, η ημέρα μου άλλαξε. Μερικές φορές απλώς χαμογέλασα. Άλλες φορές διάλεξα τη σιωπή. Άλλες φορές απλά καταπιάστηκα με την τέχνη μου. Η επιλογή δεν ήταν πάντα εύκολη, αλλά ήταν ανακουφιστική.

Το μικρό παράθυρο υπάρχει σε κάθε στιγμή. Είναι η ήρεμη υπενθύμιση ότι δεν χρειάζεται να αντιδράσεις όπως συνήθιζες. Μπορείς να επιλέξεις κάτι πιο απαλό. Κάτι που συνηχεί με τον εαυτό σου σήμερα.

Και με τον καιρό, αυτό γίνεται τρόπος ζωής. Γίνεται μια ήρεμη δύναμη που σε συνοδεύει, χωρίς θόρυβο. Γίνεται ο χώρος όπου η ψυχή σου αναπνέει και παίρνει τα ηνία πριν προλάβει να μιλήσει ο νους.

Με αγάπη,
Έλενα