Η ήρεμη απομάκρυνση από το περιττό

Κάποια στιγμή στη διαδρομή σου νιώθεις πως δεν χωράς πια σε όσα κάποτε ένιωθες δικά σου. Μπορεί να είναι άνθρωποι, συνήθειες, στόχοι ή ρόλοι που κάποτε σε εξέφραζαν αλλά τώρα μοιάζουν στενά. Δεν φταις εσύ και δεν φταίνε κι εκείνα. Απλώς η ψυχή σου έκανε λίγο περισσότερο χώρο στο σώμα σου.

Σε αυτό το στάδιο της εσωτερικής εξέλιξης, αρχίζεις να αναγνωρίζεις αυτή τη στιγμή πιο καθαρά. Δεν έρχεται με φασαρία. Δεν έρχεται με θυμό. Έρχεται σαν μια ήσυχη αίσθηση ότι κάτι δεν είναι όπως πριν. Μια μικρή απόσταση. Ένας απαλός ψίθυρος που λέει πως ίσως ήρθε η ώρα να προχωρήσεις.

Δεν χρειάζεται να το κάνεις βιαστικά. Δεν χρειάζεται να το κάνεις τέλεια. Χρειάζεται μόνο να το παρατηρήσεις. Όταν κάτι δεν σου ταιριάζει πια, δεν χρειάζεται να το παλέψεις. Απλώς αρχίζει να φεύγει από μόνο του. Σαν ρούχο που κάποτε φορούσες όταν ήσουν μικρότερη και τώρα που μεγάλωσες σε στενεύει. Αν το κρατήσεις με δύναμη γιατί δεν θες να το αφήσεις, θα σε πονέσει. Αν το αφήσεις με ηρεμία, μένει μόνο η ευγνωμοσύνη.

Για μένα αυτή η διαδικασία μοιάζει σαν κάτι να μετακινήθηκε μέσα μου. Μια αίσθηση ότι δημιουργήθηκε περισσότερος χώρος όπως όταν αφαιρείς έπιπλα από ένα δωμάτιο. Μοιάζει με μια πόρτα που δεν είχα δει πριν, άνοιξε μόνη της και μπήκε φρέσκος αέρας. Και τότε αφήνω τον εαυτό μου να κάνει δυο βήματα προς τα εκεί χωρίς να ξέρω τι θα βρω. Μπορώ να πω πως τώρα με συναρπάζει η διαδικασία εκεί που κάποτε με τρόμαζε το άγνωστο. Γιατί το άγνωστο είναι πλέον καλοδεχούμενο.

Αυτό είναι το στάδιο της ήρεμης απομάκρυνσης. Όχι της φυγής. Όχι της ρήξης. Αλλά της σιωπηλής επιστροφής στον εαυτό σου. Όταν δεν αντιστέκεσαι σε αυτό που αλλάζει, η αλλαγή γίνεται πιο εύκολη. Αφέσου στην αλλαγή, αφέσου στο άγνωστο και εμπιστεύσου την διαδικασία που ξαναγράφει ένα μέρος της ιστορίας σου.

Κάθε φορά που αφήνεις πίσω σου κάτι που δεν σου ταιριάζει πια, δημιουργείται χώρος. Και αυτός ο χώρος δεν μένει ποτέ άδειος. Γεμίζει με καθαρότητα. Με ανάσα. Με μια νέα κατεύθυνση που αναδύεται χωρίς προσπάθεια. Σα να μπορείς να δεις ένα μεγαλύτερο μέρος της ψυχής σου. Και κάπως έτσι αλλάζει η ζωή. Όχι επειδή την πιέζεις, αλλά επειδή της επιτρέπεις να προχωρήσει μαζί σου.

Με αγάπη,
Έλενα