Καλώς ήρθες θλίψη – Πώς να αντιμετωπίσεις τη θλίψη

Η θλίψη έρχεται συχνά σαν μια αθόρυβη παρουσία που ζητά να την κοιτάξεις χωρίς να την κρίνεις. Δεν χρειάζεται να την απομακρύνεις ούτε να την εξηγήσεις. Αρκεί να της επιτρέψεις να σταθεί για λίγο, ακόμη κι αν νιώθεις ένα βάρος. Κάθε συναίσθημα που αρνείσαι, γίνεται πιο έντονο και κάθε συναίσθημα που υποδέχεσαι με απαλότητα βρίσκει χώρο να ανασάνει και ελαφρώνει.

Η θλίψη δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Είναι μια εσωτερική φωνή που προσπαθεί να σου δείξει κάτι που μέχρι τώρα έμενε θαμμένο. Μερικές φορές κουβαλά μνήμες, άλλες φορές μια ανάγκη που δεν ειπώθηκε και άλλες μια διαδρομή που δεν ολοκληρώθηκε. Όταν την παρατηρείς χωρίς φόβο ανοίγει ένα μικρό παράθυρο κατανόησης. Εκεί γεννιέται η επίγνωση και μαζί της η πρώτη ανακούφιση.

Μην προσπαθήσεις να τη διορθώσεις. Μην τη βάλεις στη θέση της. Ούτε να την πιέσεις να απολογηθεί. Κάτσε για λίγο μαζί της και πες της: σε βλέπω. Υπάρχει μια δύναμη στο να της προσφέρεις χώρο και αναγνώριση χωρίς να θέλεις να την ξεφορτωθείς ή να την κουκουλώσεις. Χρειάζεται μια ήρεμη δύναμη που δεν χρειάζεται εξήγηση. Όσο πιο τρυφερά την αγγίξεις, τόσο πιο γρήγορα θα μαλακώσει. Και όταν μαλακώσει θα μπορέσεις να καταλάβεις τι ήρθε να σου πει.

Αν μέσα στη μέρα νιώσεις ότι η θλίψη σε αγγίζει, βάλε το χέρι για λίγο στο στήθος σου και παρατήρησε την αναπνοή χωρίς να την αλλάξεις. Ρώτησε τη θλίψη: τι χρειάζεσαι από εμένα σήμερα; Μπορεί να μην “ακούσεις” λέξεις μα η σιωπή της δεν είναι κενή. Είναι μια σιωπή που δείχνει κατεύθυνση. Μέσα της θα νιώσεις ένα μικρό άνοιγμα, μια απαλή μετακίνηση που λέει πως κάτι μέσα σου αρχίζει να βρίσκει χώρο.

Και κάποια στιγμή θα δεις ότι η θλίψη δεν ήρθε για να σε πληγώσει. Ήρθε για να σου δείξει ένα κομμάτι που ζητά να ενωθεί μαζί σου. Όταν την υποδέχεσαι αντί να την απορρίπτεις, της επιτρέπεις να γίνει γέφυρα. Γέφυρα προς εσένα.

Με αγάπη,
Έλενα