Πώς μαθαίνεις να συνδέεσαι με την παρούσα στιγμή και μόνο

Υπάρχει μια στιγμή που ο νους κουράζεται να φεύγει από το παρόν. Έχει τρέξει στο μέλλον για να σωθεί. Έχει επιστρέψει στο παρελθόν και βρήκε πόνο και αποθυμένα. Και στο παρόν, έχει μουδιάσει με οθόνες και περισπασμούς. Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ήσυχο ερώτημα: πώς μένω εδώ, στο τώρα, χωρίς να πιέζομαι;

Η παρουσία δεν έρχεται επειδή το παρόν είναι εύκολο. Έρχεται όταν σταματάς να περιμένεις μια καλύτερη στιγμή για να ζήσεις. Όταν καταλαβαίνεις ότι αν δεν μάθεις να ζεις αυτό που υπάρχει τώρα, θα ελπίζεις πάντα σε μια μελλοντική εκδοχή της ζωής σου. Και μόλις φτάνεις εκεί, θα φαντάζεσαι την επόμενη.

Συχνά πιστεύουμε ότι η παρουσία είναι κάτι που πρέπει να πετύχουμε. Να συγκεντρωθούμε. Να ηρεμήσουμε. Να σταματήσουμε τον νου. Όμως η παρουσία δεν είναι κατάσταση. Είναι στάση. Δεν απαιτεί προσπάθεια. Απαιτεί επαφή.

Ένας από τους πιο απλούς τρόπους να καλλιεργήσεις αυτή τη στάση είναι μέσα από μικρές καθημερινές τελετουργίες. Όχι τελετουργίες για να γίνεις καλύτερη. Αλλά για να είσαι εδώ. Ο τρόπος που πίνεις τον καφέ ή το τσάι σου. Το πώς πλένεις το πρόσωπό σου νιώθοντας το νερό στο δέρμα. Η μουσική που βάζεις το πρωί πριν αρχίσει η μέρα. Μικρές πράξεις που δεν οδηγούν κάπου. Απλώς συμβαίνουν με περισσότερη επαφή.

Η τελετουργία δεν έχει στόχο. Δεν θέλει αποτέλεσμα. Δεν σε πάει στο παρόν. Σε κρατά εκεί. Και αυτό κάνει όλη τη διαφορά. Γιατί ο νους δεν φεύγει όταν έχει κάτι να συνδεθεί μαζί του. Το σώμα δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Χρειάζεται αίσθηση.

Το να ζεις τη στιγμή σαν να την έχεις επιλέξει δεν σημαίνει ότι σου αρέσει. Σημαίνει ότι δεν την απορρίπτεις. Ότι λες: αυτό είναι εδώ τώρα. Και αντί να το προσπεράσεις, του δίνεις προσοχή. Όχι για να το αλλάξεις. Για να το ζήσεις.

Αυτή η στάση καλλιεργείται στις ουδέτερες στιγμές. Όχι όταν όλα καταρρέουν. Αλλά όταν στρώνεις το κρεβάτι. Όταν περπατάς. Όταν μαγειρεύεις. Εκεί εκπαιδεύεται η ικανότητα να μένεις. Και όταν έρθει η δυσκολία, αυτή η ικανότητα σε στηρίζει.

Αν δεν προσπαθήσεις συνειδητά να ζεις στο παρόν, θα ζεις πάντα αλλού. Σε μια μελλοντική στιγμή που υπόσχεται λύση. Και όταν αυτή η στιγμή έρθει και γίνει απαιτητική, θα φτιάξεις μια άλλη. Έτσι ο κύκλος συνεχίζεται. Όχι γιατί δεν μπορείς να μείνεις εδώ. Αλλά γιατί δεν το έμαθες.

Η παρουσία δεν ακυρώνει τον φόβο ούτε την αβεβαιότητα. Απλώς δεν τους δίνει το τιμόνι. Σε φέρνει σε επαφή με αυτό που συμβαίνει χωρίς να χρειάζεται να σωθείς από αυτό. Και μέσα σε αυτή την επαφή, κάτι χαλαρώνει.

Δεν χρειάζεται να είσαι παρούσα όλη την ώρα. Χρειάζεται να επιστρέφεις. Με μικρές πράξεις. Με απλές κινήσεις. Με τελετουργίες που δεν φαίνονται σπουδαίες αλλά σε κρατούν στη ζωή όπως είναι.

Όταν μαθαίνεις να ζεις τη στιγμή που ήδη υπάρχει, το παρόν παύει να είναι εμπόδιο. Γίνεται χώρος. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, η ζωή δεν χρειάζεται να σε πάει κάπου αλλού για να βιωθεί. Είναι ήδη εδώ.

Με αγάπη,
Έλενα