Όταν το να ζεις στο τώρα συγχέεται με την παραίτηση

Όταν αρχίζεις να έρχεσαι σε επαφή με την έννοια της εσωτερικής γαλήνης, είναι φυσικό να εμφανιστεί η εξής απορία: Αν αφήνεσαι στο τώρα και αν δεν σε νοιάζει τι θα συμβεί μετά, πού τελειώνει η παρουσία και πού αρχίζει η παραίτηση; Η γραμμή ανάμεσα σε αυτά τα δύο δεν είναι πάντα ξεκάθαρη.

Η παραίτηση έχει μια βαριά ποιότητα. Συχνά συνοδεύεται από κόπωση και εσωτερική απόσυρση. Είναι η στιγμή που συνεχίζεις να κινείσαι μέσα στη ζωή, αλλά χωρίς πραγματική επαφή, σα να τα κάνεις όλα μηχανικά. Κάνεις ό,τι χρειάζεται, όμως κάτι μέσα σου έχει ήδη απομακρυνθεί. Το σώμα παραμένει παρόν, αλλά η εσωτερική συμμετοχή έχει μειωθεί.

Η παρουσία, αντίθετα, δεν έχει τίποτα παθητικό. Είναι μια κατάσταση πλήρους εσωτερικής συμμετοχής, χωρίς σύγκρουση με αυτό που συμβαίνει. Όταν λες «δεν με νοιάζει τι θα συμβεί μετά», δεν σημαίνει ότι δεν σε αφορά η ζωή σου ή οι επιλογές σου. Σημαίνει ότι η αξία σου και η εσωτερική σου ισορροπία δεν εξαρτώνται από την έκβαση των γεγονότων. Έχεις τους στόχους σου και δουλεύεις γι’ αυτούς, χωρίς να επηρεάζεσαι εσωτερικά από τους καρπούς των πράξεών σου. Ό,τι αποτέλεσμα κι αν έρθει, είναι κατάλληλο και καλοδεχούμενο.

Εδώ εμφανίζεται η αποστασιοποίηση, όχι ως απόσυρση, αλλά ως ελευθερία. Συμμετέχεις, επιλέγεις, ενεργείς, αλλά δεν φορτώνεις τη στιγμή με φόβο, άγχος ή ανάγκη ελέγχου. Η προσοχή σου παραμένει στο τώρα, όχι γιατί αγνοείς το μέλλον, αλλά γιατί δεν του παραδίδεις την εσωτερική σου κατάσταση.

Η αποδοχή συχνά παρερμηνεύεται ως ακινησία. Στην πραγματικότητα, είναι εσωτερική στάση. Μπορείς να αποδέχεσαι αυτό που υπάρχει και ταυτόχρονα να κινείσαι, να αλλάζεις, να απομακρύνεσαι ή να πλησιάζεις. Αυτό που παύει δεν είναι η δράση, αλλά η εσωτερική αντίσταση.

Όταν η παρουσία συγχέεται με την παραίτηση, συνήθως υπάρχει μια λεπτή εξάντληση από το συνεχές «πρέπει». Η ήρεμη δύναμη δεν γεννιέται από την προσπάθεια να αντέξεις, αλλά από τη στιγμή που η πράξη δεν κουβαλά εσωτερικό βάρος. Εκεί, η ενέργεια επιστρέφει φυσικά.

Η εσωτερική γαλήνη δεν σε απομακρύνει από τη ζωή. Σε φέρνει πιο κοντά της. Όχι με ένταση, αλλά με καθαρότητα. Και μέσα σε αυτή την καθαρότητα, η παρουσία δεν μοιάζει με παραίτηση, αλλά με μια σιωπηλή, σταθερή συμμετοχή στο τώρα, όπως ακριβώς είναι.

Με αγάπη,
Έλενα