Πώς να αγκαλιάζεις το χάος σου χωρίς να σε καταπίνει

Το χάος μέσα σου δεν είναι λάθος. Είναι όλα όσα δεν ταίριαξαν σε μια καθαρή εικόνα. Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν, φόβοι που δεν ειπώθηκαν, επιθυμίες που έμειναν πίσω. Δεν εμφανίζεται για να σε καταστρέψει. Εμφανίζεται για να ακουστεί.

Πολλοί προσπαθούν να διώξουν το χάος. Να το κρύψουν κάτω από θετικότητα, λογική ή ρόλους. Όμως ό,τι δεν βλέπεται, δεν ησυχάζει. Ό,τι αγνοείται, δουλεύει υπόγεια. Το χάος δεν θέλει πόλεμο. Θέλει επίγνωση.

Το να το αγκαλιάζεις δεν σημαίνει να το αφήνεις να καθορίζει τη ζωή σου. Σημαίνει να το αναγνωρίζεις χωρίς να το κάνεις ταυτότητα. Να μπορείς να πεις: αυτό υπάρχει μέσα μου, αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Η αναγνώριση δεν είναι παράδοση. Είναι όριο με τρυφερότητα.

Το χάος συχνά κρύβει ενέργεια που δεν βρήκε δρόμο. Θυμό που δεν ειπώθηκε, λύπη που δεν θρηνήθηκε, ανάγκες που δεν τιμήθηκαν. Όταν το βλέπεις, δεν το δυναμώνεις. Το αποσυμπιέζεις. Γιατί παύει να χρειάζεται να φωνάζει.

Ο κίνδυνος δεν είναι να δεις το χάος σου. Ο κίνδυνος είναι να χαθείς μέσα του. Αυτό συμβαίνει όταν αρχίζεις να δικαιολογείς κάθε σκέψη και κάθε αντίδραση στο όνομά του. Όταν το χρησιμοποιείς σαν εξήγηση για τα πάντα. Τότε το χάος γίνεται ιστορία και όχι εμπειρία.

Το να μην σε καταπίνει σημαίνει να μένεις παρούσα. Να παρατηρείς χωρίς να βυθίζεσαι. Να αισθάνεσαι χωρίς να χτίζεις δράμα. Να κρατάς επαφή με το σώμα, με την αναπνοή, με το τώρα. Εκεί το χάος μετατρέπεται σε πληροφορία και όχι σε ταυτότητα.

Όταν αγκαλιάζεις το χάος σου με αυτόν τον τρόπο, κάτι αλλάζει στις σχέσεις σου. Δεν προβάλλεις τόσο εύκολα στους άλλους όσα δεν βλέπεις μέσα σου. Γίνεσαι πιο συμπονετική και λιγότερο αμυντική. Η αποδοχή μέσα σου μειώνει τη σύγκρουση έξω σου.

Το χάος δεν είναι σκοτάδι που πρέπει να φωτιστεί βίαια. Είναι χώρος που χρειάζεται φως σιγά σιγά. Όχι για να εξαφανιστεί, αλλά για να πάρει μορφή. Κι όταν πάρει μορφή, παύει να τρομάζει.

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στο φως και στο χάος. Μπορούν να συνυπάρχουν. Το ένα δίνει βάθος στο άλλο. Η ωριμότητα δεν είναι καθαρότητα. Είναι χωρητικότητα.

Αγκαλιάζοντας το χάος σου χωρίς να σε καταπίνει, δεν γίνεσαι πιο σκοτεινή. Γίνεσαι πιο αληθινή. Και μέσα σε αυτή την αλήθεια, η ζωή παύει να είναι μάχη με τον εαυτό. Γίνεται σχέση μαζί του.

Με αγάπη
Έλενα