Η ήρεμη δύναμη του να κάνεις ένα πράγμα τη φορά

Υπάρχουν περίοδοι που κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Όχι επειδή το θέλεις, αλλά επειδή έτσι έμαθες να επιβιώνεις. Ανοίγεις πολλά παράθυρα μαζί, κινείσαι γρήγορα, προσπαθείς να τα προλάβεις όλα. Κι όμως, όσο αυξάνεται η ταχύτητα, κάτι ουσιαστικό χάνεται.

Όταν κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα, απουσιάζει η πρόθεση. Η πράξη γίνεται μηχανική. Δεν υπάρχει χώρος να ακούσεις τον εαυτό σου, ούτε το μονοπάτι σου. Σαν να ρίχνεις πολλά βέλη ελπίζοντας ότι κάποιο θα πετύχει τον στόχο. Όμως ο στόχος δεν ζητά ποσότητα. Ζητά συγκέντρωση και αφοσίωση.

Η στιγμή δεν αντέχει τη διάσπαση. Όταν διασκορπίζεσαι, δεν είσαι πραγματικά παρούσα σε τίποτα. Κάνεις, αλλά δεν συναντάς αυτό που κάνεις. Κινείσαι, αλλά δεν νιώθεις. Η ζωή περνά χωρίς να βιώνεται.

Συχνά πιστεύουμε ότι αν κάνουμε περισσότερα, θα νιώσουμε πιο ασφαλείς. Ότι αν κινηθούμε πιο γρήγορα, δεν θα χάσουμε τον έλεγχο. Κι όμως, η υπερδραστηριότητα δεν φέρνει σιγουριά. Φέρνει κόπωση. Γιατί το σώμα και η ψυχή δεν μπορούν να απλωθούν παντού ταυτόχρονα.

Υπάρχει μια ήρεμη δύναμη στο να κάνεις ένα πράγμα τη φορά. Όχι επειδή μειώνεις τη ζωή σου, αλλά επειδή της δίνεις βάθος. Όταν εστιάζεις σε ένα πράγμα, εμβαθύνεις. Αρχίζεις να παρατηρείς λεπτομέρειες. Ανακαλύπτεις πράγματα που δεν φαίνονται στη βιασύνη.

Το να κάνεις ένα πράγμα τη φορά δεν σημαίνει ότι καθυστερείς. Σημαίνει ότι πατάς γερά στη στιγμή. Ό,τι κι αν χρειάζεται να γίνει, μπορεί να γίνει έτσι. Με πλήρη παρουσία. Με αφοσίωση. Με αίσθηση νοήματος.

Όταν συγκεντρώνεσαι, η ψυχή βρίσκει χώρο να μιλήσει. Δεν χρειάζεται να φωνάξει. Δείχνει απλά τον δρόμο. Και αυτός ο δρόμος γίνεται πιο καθαρός όταν δεν τον καλύπτει ο θόρυβος της διάσπασης.

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να ρίχνεις πολλά βέλη. Χρειάζεται ένα. Και να το ρίξεις με πλήρη παρουσία. Εκεί δεν υπάρχει άγχος. Υπάρχει σχέση με τη στιγμή.

Τελικά, όλα όσα χρειάζεται να γίνουν στη ζωή μπορούν να γίνουν έτσι. Ένα πράγμα τη φορά. Κι όταν αυτό συμβαίνει, κάτι μέσα σου ηρεμεί. Η ζωή δεν μοιάζει πια με αγώνα. Μοιάζει με ένα όμορφο ταξίδι.

Με αγάπη,
Έλενα