Πώς ξαναχτίζεις τη σχέση με τον εαυτό σου μετά από δύσκολα χρόνια

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που δεν φεύγουν απλώς. Σε αλλάζουν. Χρόνια δύσκολα, φορτωμένα με ένταση, απώλειες, ευθύνες ή επιβίωση, αφήνουν πίσω τους κάτι πιο αθόρυβο από την κούραση. Μια απόσταση από τον εαυτό σου. Σαν να έμαθες να προχωράς χωρίς να τον ρωτάς.

Μετά από τέτοια χρόνια, η σχέση με τον εαυτό δεν είναι σπασμένη. Είναι αφρόντιση. Δεν τσακώνεσαι με τον εαυτό σου, δεν τον κατηγορείς για κάτι. Υπάρχει σιωπή. Έχεις μάθει να λειτουργείς, αλλά όχι να νιώθεις. Να αντέχεις, αλλά όχι να ακούς. Και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις πια πώς είσαι όταν δεν χρειάζεται να είσαι δυνατή.

Το ξαναχτίσιμο δεν ξεκινά με αποφάσεις. Ξεκινά με επαφή. Με μικρές στιγμές που σταματάς και παρατηρείς τι συμβαίνει μέσα σου χωρίς να το κρίνεις. Η σχέση με τον εαυτό δεν αποκαθίσταται με προσπάθεια αλλά με παρουσία.

Μετά από δύσκολα χρόνια, συχνά δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς τον εαυτό σου. Γιατί ίσως σε έβαλε σε καταστάσεις που πόνεσαν. Ίσως αγνόησε σημάδια. Ίσως έμεινε εκεί που δεν έπρεπε. Όμως αυτή η καχυποψία δεν είναι τιμωρία. Είναι προστασία που δεν έχει ακόμα χαλαρώσει.

Η σχέση ξαναχτίζεται όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι όπως είναι τώρα. Όχι όπως ήταν πριν. Όχι όπως θα ήθελες να είναι. Τώρα. Με τα όριά του. Με την κούρασή του. Με τις αντιφάσεις του. Δεν χρειάζεται να επιστρέψεις σε μια παλιά εκδοχή σου. Χρειάζεται να γνωρίσεις τη σημερινή.

Υπάρχει και πένθος σε αυτή τη διαδικασία. Πένθος για τον εαυτό που ήσουν πριν τα δύσκολα. Για την αθωότητα, τη σιγουριά, την ανεμελιά. Αν δεν τιμηθεί αυτό το πένθος, η σχέση μένει μισή. Γιατί προσπαθείς να ξαναχτίσεις χωρίς να αναγνωρίσεις τι χάθηκε.

Το ξαναχτίσιμο δεν γίνεται με μεγάλα άλματα. Γίνεται με συνέπεια. Με το να ακούς πότε κουράζεσαι. Πότε πιέζεσαι. Πότε λες ναι ενώ θέλεις όχι. Με το να σταματάς λίγο νωρίτερα. Με το να μη ζητάς από τον εαυτό σου να αποδείξει ότι είναι εντάξει.

Μετά από δύσκολα χρόνια, ο εαυτός δεν ζητά σχέδια. Ζητά ασφάλεια. Να ξέρει ότι δεν θα τον αγνοήσεις ξανά όταν πονά. Ότι δεν θα τον σπρώξεις πέρα από τα όριά του για να τα καταφέρεις. Η εμπιστοσύνη ξαναχτίζεται όταν ο εαυτός νιώθει ότι λαμβάνεται υπόψη.

Υπάρχουν μέρες που αυτή η σχέση μοιάζει εύθραυστη. Που ένα λάθος, μια υποχώρηση ή μια παλιά συνήθεια σε κάνει να πιστεύεις ότι γυρνάς πίσω. Δεν είναι έτσι. Η σχέση δεν είναι ευθεία γραμμή. Είναι διαδικασία επανασύνδεσης.

Κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να νιώθεις πιο κοντά σου. Όχι επειδή όλα λύθηκαν. Αλλά επειδή δεν είσαι πια απέναντι. Στέκεσαι δίπλα σου. Και αυτό, μετά από δύσκολα χρόνια, είναι μια βαθιά μορφή επανόρθωσης.

Το ξαναχτίσιμο της σχέσης με τον εαυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάς όσα πέρασαν. Σημαίνει ότι τα χωράς. Και μέσα σε αυτό το χώρο, η ζωή αρχίζει να αποκτά ξανά συνοχή. Όχι επειδή έγινε πιο εύκολη. Αλλά επειδή δεν είσαι πια μόνη μέσα της.

Με αγάπη,
Έλενα