Καλώς ήρθες ενοχή – Πώς να αντιμετωπίσεις την ενοχή

Η ενοχή εμφανίζεται σαν ένα βάρος που κάθεται μέσα στο στήθος και δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις ελεύθερα. Μπορεί να γεννιέται από μια πράξη που μετάνιωσες, από μια λέξη που ειπώθηκε με τρόπο που δεν ήθελες ή από μια στιγμή όπου αισθάνθηκες πως δεν στάθηκες όπως θα ήθελες για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Η ενοχή δεν έρχεται για να σε τιμωρήσει. Έρχεται για να σου θυμίσει κάτι που πονάει ακόμη.

Η ενοχή συχνά συγχέεται με την αξία. Σε κάνει να πιστεύεις πως επειδή έκανες ένα λάθος, είσαι το λάθος. Αυτή η σύγχυση βαραίνει πιο πολύ από την ίδια την πράξη. Όταν την αγγίξεις με επίγνωση, μπορείς να δεις πως η ενοχή δεν ζητά εξήγηση… ζητά κατανόηση. Κάτω από την πρώτη της αίσθηση, υπάρχει μια ανάγκη να επανορθώσεις ή να γίνεις πιο αληθινή ή να σταθείς με καθαρότητα εκεί όπου κάποτε ένιωσες χαμένη.

Υπάρχει όμως μια μορφή ενοχής που πονά ακόμη περισσότερο. Αυτή που δημιουργείται όταν δεν συγχωρείς την πλευρά σου που έκανε ό,τι μπορούσε τότε. Εκείνη την πλευρά που αντέδρασε μέσα από φόβο, κούραση, αδυναμία ή σύγχυση. Όταν κρίνεις εκείνη τη στιγμή με τα μάτια του σήμερα, ξεχνάς ότι τότε είχες διαφορετικά εργαλεία, διαφορετική αντοχή, διαφορετική αντίδραση, διαφορετική επίγνωση. Η ενοχή αυτή μαλακώνει μόνο όταν της προσφέρεις χώρο χωρίς να την πιέζεις και να θυμάσαι επίσης πως εξέλιξη δεν σημαίνει πως πρέπει να κατηγορείς τον παλιό σου εαυτό.

Μην προσπαθήσεις να διώξεις την ενοχή. Μην την καλύψεις με δικαιολογίες. Κάτσε μαζί της για λίγο και πες απαλά: σε ακούω. Παρατήρησε πού τη νιώθεις στο σώμα σου και άφησε την αναπνοή να κινηθεί μέσα σε εκείνο το σημείο χωρίς προσπάθεια. Η ενοχή δεν ζητά τιμωρία, ζητά φως. Και όταν της δώσεις φως αρχίζει να ξετυλίγει το μήνυμά της με τρόπους που ίσως δεν περιμένεις.

Αν αναδυθεί μια ανάμνηση ρώτησε την ενοχή: τι χρειάζεσαι από εμένα τώρα; Ίσως σου δείξει ένα σημείο όπου χρειάζεται να ζητήσεις συγγνώμη σε κάποιον ή να ζητήσεις συγνώμη από τον εαυτό σου για τότε. Μπορεί επίσης να σου δείξει πως το βάρος που κουβαλάς δεν είναι πια δικό σου αλλά ένα παλιό μοτίβο που έχει μείνει ενεργό μέσα σου. Η επίγνωση αυτή είναι και το πρώτο βήμα προς μια εσωτερική αίσθηση ελευθερίας.

Κάποια στιγμή θα δεις ότι η ενοχή δεν ήρθε για να σε κρατήσει πίσω. Ήρθε για να σε φέρει πιο κοντά στην αλήθεια σου. Για να σου δείξει πού χρειάζεται τρυφερότητα, πού χρειάζεται ειλικρίνεια και πού χρειάζεται να χαμηλώσεις τον ρυθμό σου. Όταν την υποδέχεσαι αντί να την αποφύγεις, γίνεται μονοπάτι. Και αυτό το μονοπάτι σε οδηγεί σε μια σχέση με τον εαυτό σου που στηρίζεται στην καλοσύνη και όχι στην κρίση.

Με αγάπη,
Έλενα