Η αλλαγή του χρόνου συνοδεύεται σχεδόν πάντα από προθέσεις. Υποσχέσεις προς τον εαυτό, αποφάσεις για κάτι νέο, μια σιωπηλή ελπίδα ότι από εδώ και πέρα τα πράγματα θα γίνουν αλλιώς. Κι όμως, για πολλούς ανθρώπους, αυτές οι προθέσεις αρχίζουν να ξεθωριάζουν πολύ πριν τελειώσει ο Ιανουάριος. Όχι από αδυναμία, αλλά από κάτι βαθύτερο.

Οι προθέσεις της νέας χρονιάς συχνά γεννιούνται από σύγκριση. Με το παρελθόν, με τους άλλους, με μια ιδέα για το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή. Ο χρόνος αλλάζει και μαζί του εμφανίζεται η αίσθηση ότι κάτι πρέπει να διορθωθεί. Η αλλαγή ζητείται από το ημερολόγιο, όχι όμως από τον εαυτό σου.

Όταν μια πρόθεση δεν πηγάζει από εσωτερική ωριμότητα, μοιάζει σωστή αλλά δεν έχει ρίζες. Μπορεί να είναι λογική, κοινωνικά αποδεκτή, ακόμη και επιθυμητή. Όμως δεν στηρίζεται σε αληθινή επίγνωση. Έτσι, όσο περνά ο καιρός και η καθημερινότητα επιστρέφει, η πρόθεση χάνει τη δύναμή της. Δεν αντέχει τον χρόνο, γιατί δεν γεννήθηκε ώριμη γι’ αυτόν.

Υπάρχει συχνά η προσδοκία ότι η αλλαγή χρειάζεται απόφαση. Ότι αρκεί να πεις από φέτος θα… για να μετακινηθεί κάτι ουσιαστικό. Όμως οι βαθιές αλλαγές δεν υπακούν σε ημερομηνίες. Ξεκινούν όταν κάτι μέσα σου έχει ήδη μετακινηθεί. Η εσωτερική μετάβαση προηγείται πάντα της εξωτερικής.

Όταν αυτό το εσωτερικό σημείο δεν έχει ακόμη ωριμάσει, η πρόθεση γίνεται βάρος. Μετατρέπεται σε υπενθύμιση του τι δεν καταφέρνεις, αντί για έκφραση του τι είναι έτοιμο να αλλάξει. Και τότε, αντί να ανοίγει χώρο, δημιουργεί κόπωση. Όχι επειδή θέλεις πολλά, αλλά επειδή ζητάς από τον εαυτό σου να κάνει πράγματα ποου δεν είναι έτοιμος.

Η εσωτερική γαλήνη αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις την αλλαγή. Δεν τη βιάζει. Δεν τη φορτώνει με προσδοκία. Επιτρέπει στον χρόνο να λειτουργήσει φυσικά. Μέσα από την παρουσία, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι τι είναι αληθινό και τι είναι επιθυμία του νου. Αυτή η διάκριση δεν οδηγεί άμεσα σε αποφάσεις. Οδηγεί σε καθαρότητα.

Όταν μια αλλαγή είναι ώριμη, δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Δεν χρειάζεται να δηλωθεί. Εμφανίζεται ήσυχα στην καθημερινότητα, στον τρόπο που μιλάς, που κινείσαι, που επιλέγεις. Δεν πιέζεται να συμβεί… συμβαίνει. Και ακριβώς γι’ αυτό αντέχει.

Ίσως λοιπόν οι προθέσεις της νέας χρονιάς να μην χρειάζονται περισσότερη προσπάθεια. Ίσως χρειάζονται περισσότερο χώρο. Χώρο για ειλικρίνεια, για αποδοχή του πού βρίσκεσαι, για επίγνωση του τι είναι πραγματικά έτοιμο να αλλάξει. Εκεί, χωρίς πίεση και χωρίς υποσχέσεις, η νέα χρονιά δεν γίνεται αφετηρία βιασύνης, αλλά συνέχεια μιας εσωτερικής πορείας.

Και μέσα σε αυτή τη συνέχεια, η αλλαγή δεν είναι στόχος. Είναι φυσικό επακόλουθο. Όταν έρθει η στιγμή της, δεν θα χρειαστεί να τη θυμηθείς. Θα είναι ήδη παρούσα.

Με αγάπη,
Έλενα