Όταν δεν μπορείς να συγχωρέσεις τους γονείς σου

Υπάρχουν πληγές που δεν μοιάζουν να κλείνουν όσο κι αν περνά ο χρόνος. Όχι επειδή δεν προσπαθείς αρκετά αλλά επειδή δημιουργήθηκαν πολύ νωρίς και άφησαν μέσα σου σημάδια που έγιναν τρόπος ζωής. Οι σχέσεις με τους γονείς δεν είναι ποτέ απλές. Όταν η παιδική σου ανάγκη για ασφάλεια, τρυφερότητα ή κατανόηση δεν συναντήθηκε όπως χρειαζόταν, η ψυχή σου το θυμάται. Και αυτό που θυμάται δεν είναι η ιστορία. Είναι η αίσθηση.

Η αδυναμία να συγχωρέσεις δεν σημαίνει ότι κρατάς κακία. Σημαίνει ότι η εμπειρία ακόμη ζει μέσα σου. Ένα αποτύπωμα που σχηματίστηκε πριν μάθεις να μιλάς και πριν έχεις τις λέξεις για να το κατανοήσεις. Ο πόνος εκείνων των στιγμών δεν ήταν επιλογή σου και ο τρόπος που τις κουβαλάς δεν είναι αποτυχία. Είναι η φυσική έκφραση ενός ατόμου που προσπάθησε να προσαρμοστεί σε κάτι μεγαλύτερο από τις δυνάμεις της.

Για να υπάρξει η αποδοχή της κατάστασης, χρειάζεται πρώτα να δημιουργηθεί εσωτερικός χώρος. Ένας χώρος όπου επιτρέπεις στην παιδική σου φωνή να ακουστεί χωρίς να την διορθώνεις. Να την κοιτάξεις. Να την ακούσεις χωρίς σχόλια. Απλά να την παρατηρήσεις. Δεν συγχωρείς με το μυαλό. Συγχωρείς όταν το σώμα και η καρδιά καταλαβαίνουν ότι δεν χρειάζεται πια να υπερασπίζονται εκείνο το παιδί που υπήρξες. Η συγχώρεση δεν είναι πράξη προς τους γονείς σου αλλά προς το κομμάτι του εαυτού σου που έμεινε μόνο του για πολύ καιρό κι έκανε ό,τι μπορούσε με τα μέσα που είχε.

Καθώς παρατηρείς τις παλιές πληγές, μπορεί να νιώσεις μια ισορροπία που δεν είχες πριν. Δεν είναι υποχρεωτικό να νιώσεις ενσυναίσθηση αν δεν μπορείς. Η ενσυναίσθηση δεν επιβάλλεται. Γεννιέται όταν είσαι έτοιμη να δεις ότι και οι γονείς σου κινήθηκαν μέσα από τα δικά τους περιορισμένα εργαλεία, τις δικές τους απώλειες, τους δικούς τους φόβους. Έπραξαν σύμφωνα με όσα ήξεραν τότε και όχι με όσα ξέρουν τώρα. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσεις τίποτα για να καταλάβεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πληγώσει χωρίς να το θέλει.

Η εσωτερική ισορροπία έρχεται όταν αναγνωρίζεις ότι η διαδρομή σου συνεχίζεται έξω από την οικογένεια που σε έφερε στον κόσμο. Δεν αναιρεί το παρελθόν. Το μετακινεί μέσα σου και το βάζει σε διαφορετική θέση. Εκεί που κάποτε υπήρχε σφίξιμο, μπορεί να γεννηθεί τώρα μια πιο ήρεμη ανάσα. Και αυτή η ανάσα δεν σημαίνει ότι συγχωρείς. Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται πια να κουβαλάς όλο το βάρος μόνη σου.

Η ψυχή σου γνωρίζει τον δρόμο προς την απαλότητα. Δεν σε πιέζει να κάνεις κάτι πριν την ώρα του. Η συγχώρεση μπορεί να έρθει σαν ήρεμη κατανόηση εκεί που πίνεις τον καφέ σου ή να μη μοιάσει ποτέ με αυτό που νομίζεις ότι πρέπει να αισθανθείς. Δεν υπάρχει σωστός τρόπος. Υπάρχει μόνο η αλήθεια σου. Η στιγμή που μπορείς να πεις μέσα σου ότι αυτό που έζησες ήταν δύσκολο και ότι, παρόλα αυτά, το ταξίδι της ζωής σου συνεχίζεται και πέρα από αυτό.

Η συγχώρεση δεν είναι σχέση με το παρελθόν. Είναι σχέση με το παρόν σου. Είναι ο τρόπος που επιτρέπεις στην ύπαρξη να απαλύνει κάτι που πόνεσε βαθιά. Και μπορεί να έρθει όχι ως μεγάλη απόφαση αλλά ως μικρή μετατόπιση. Ένα βήμα που σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που ήσουν πάντα πίσω από την πληγή: μια καρδιά που μαθαίνει να αναπνέει ξανά.

Με αγάπη,
Έλενα